De wraak van Sint Jozef: Wacht maar tot ie weg is!

Toen de inspecteur van geluidsburo DGMR na uren klaar was met zijn metingen namen de brommers, de afzuigkappen en de orgelpijpen van Sint Jozef en zijn vrienden in de omgeving, die zich al die tijd redelijk rustig hadden gedragen, wraak en krijsten er weer op los.

Het meisje van de regenjas
Ik schreef het al eerder dat ze zich wel erg rustig hielden, daar bij Sint Jozef. Zouden ze geweten hebben dat er een inspecteur van een geluidsburo hun wandaden zou komen vastleggen? En zouden ze dat hebben van dat schaarsgeklede meisje in die regenjas die altijd geheimen aan verslaggevers komt vertellen in een donkere parkeergarage in Wijchen? Je weet het niet natuurlijk maar ik sluit niks uit. Het was vergeleken bij andere nachten maar een suffe toestand.

Wat denkt u ervan?
Er werd buiten gemeten en dan weer binnen. De meetapparatuur kreeg alle hoeken van de kamers te zien. De inspecteur schreef alle bevindingen op en noteerde ook telkens per meetpunt mijn commentaar. Hoe hard of zacht het geluid was op een schaal van 1 tot 10, of er druk op mijn oren voelbaar was, wat voor soorten geluid ik dacht te horen, dat soort dingen. Tegen 0.30 uur, de gebruikelijke tijd om wat harder te gaan, lieten de hindergeluiden zich wat beter horen en dat ging zo door tot de metingen klaar waren. Af en toe een uitschieter, maar niet om over naar huis te schrijven. Maar als ik niet al had rondgelopen was ik er wél grommend mijn bed voor uitgevlogen, dat wel.

Wraak van de orgelpijpen
Nadat de inspecteur van geluidsburo DGMR mij alleen met de wat suffe geluidshinder had achtergelaten kroop in mijn bedje in om er een half uur later grommend weer uit te springen. De herrie buiten en binnen was niet meer te harden. Het gebrom en gezoem, het snerpen en krijsen was zeker 2 keer zo luid geworden. Alsof ze zich al die tijd in hadden moeten houden en in de gaten kregen dat de inspecteur weg was en dat ze nu weer dus vrij bal hadden. Toen waren ze niet meer te houden. Ze juichten, krijsten en bromden dat het een lieve lust was en ze hielden dat vol tot een uur of 10 waarna ze weer ‘gewoon’ gingen doen.

 

Comments are closed.