Ik kan het gras horen groeien dus ik pas wel op

Hoe, denk je dan, is het mogelijk dat die vent, die het gras kon horen groeien, van de regen de orkaan is ingerold? En het was altijd zo’n verstandige oppassende vent.

En het was altijd zo’n voorzichtige vent
Ik heb het over mijzelf. De expert bij uitstek op het gebied van de geluidshinder door infrastructuren en mechanische ondingen zoals ventilatoren en windmolens. Dat laatste is nog niet helemaal waar maar dat komt ongetwijfeld nog als ze doorgaan met die dingen rond ons heen te plaatsen. Kortom, we hebben het hier over een verstandige jongen, die wel uitkijkt en niet in zeven sloten tegelijk loopt. Het was anders.

Het Orgelhuis 2.0
Dus toen ik echt helemaal genoeg had van die orgelmuziek van Bach met zijn nachtelijke concerten wilde ik wat anders. Rustige strijkmuziek bijvoorbeeld. En via de website van de verzamelde woningcorporaties, Entree, kwam ik terecht in een, wat later bleek, aanleunconcertgebouw van de Sint Josefzorg in Wijchen. Met aan de andere kant de koelinstallaties met bijbehorende ventilatoren van de Emté er vlak naast. Plus iets verderop een gebouwtje van de KPN waar ze het internet en de telefoonleidingen koelen. Tientallen krijsende ventilatoren aan elke gevel die je maar kon bedenken. Geen plekje onbenut.

De Herhaling
Vanaf het begin was het bal. En wat mijn avonturen waren, hoe ik bijvoorbeeld in de nachtelijke uren naar de Sint Josefzorg rende om die oudjes toe te vertellen dat ik last had van al hun gehoorapparaten en of ze die uit wilden zetten. Of dat er iemand van de Gemeente ook hier vanzelfsprekend overdag langskwam om te besluiten dat ie niks hoorde en het probleem dus niet van hem was, zal ik in het vervolg van deze reeks met jullie delen. Het meeste zal ik wel kunnen knippen en plakken uit mijn vorige stukjes over Het Orgelhuis. Want de geschiedenis herhaalt zich kennelijk. Dus, blijf kijken!